Hoe het begon

De Noordelijke Wielervereniging Groningen (NWVG) organiseerde in de jaren zeventig van de vorige eeuw de Vierdaagse van Groningen. Vier avonden criteriums rijden in de Stad. Dat was een groot succes. Duizenden mensen bezochten deze koersen en zorgden voor spektakel in diverse stadswijken. Bé Huizing uit Middelstum was bestuurslid en opperde dat het een uitdaging zou zijn om behalve criteriums ook de provincie in te gaan en een Ronde van Groningen uit te zetten. Wat ze in Drenthe en Friesland kunnen moet bij ons toch ook mogelijk zijn was het motto. Huizing, die als soigneur vijftig wereldkampioenen op de massagetafel had, kende de toenmalige voorzitter van de KNWU mr. J.P.A. Van Ballegoijen – de Jong, waar hij tijdens de Olympische Spelen van 1976 in Montreal mee in contact was gekomen. Dat lijntje was snel gelegd. Financieel was de NWVG in die tijd een florerende vereniging, waardoor de financiering geen probleem was. Voorzitter Andries Visser en secretaris Gonnie Houtman gingen op bezoek bij Henk Bos, hoofd Dienst Sport en Recreatie van Groningen en van het één kwam het ander. Organisatorisch ging alles nog niet helemaal zoals het hoorde. Zo kreeg Huizing, de architect van de eerste route, op de vrijdag voor de eerste editie twee bekeuringen wegens het onrechtmatig bekladden van de weg toen hij bezig was pijlen op straat te verven. Maar dat was uiteraard geen belemmering om er voor te gaan.

1979

En zo kon het gebeuren dat op zaterdag 31 maart 1979 zo’n 120 renners aan de start stonden. Het vertrek was op de Frieschestraatweg ter hoogte van de Pleiadenlaan in Groningen. De finish lag 150 kilometer later aan de Zonnelaan te hoogte van Winkelcentrum Paddepoel. De eerste editie van de hernieuwde uitvoering trok over het Hogeland en door het Marnegebied. Deze route is in grote lijnen altijd gevolgd, maar de Ronde van Groningen heeft in de loop der jaren wel enige modificaties ondergaan. In 1979 viel de voorbeslissing al na twintig kilometer wedstrijd toen in de buurt van Onderdendam twintig man de benen namen.

Een opmerkelijke deelnemer was Frits Schür. De renner afkomstig uit Hoogezand, die twee keer Olympia’s Tour won, deed mee aan de Zesdaagse van Groningen in de Martinihal. Hij kon het echter niet laten om aan de start te verschijnen en gewoon negende te worden. Schür maakte deel uit van de definitieve kopgroep van twaalf, die ergens in de polder boven Uithuizen was ontstaan. Onder andere Bert Wekema uit Nuis en Ebel Keizer uit Muntendam moesten door een lekke band de kopgroep laten gaan. De beslissing viel in de buurt van Wierumerschouw, een paar kilometer boven Groningen. Op een hele slechte weg met veel kuilen gingen Egbert Koersen uit Emmeloord en Jans Vlot uit Wanneperveen aan de haal. Op de Zonnelaan legde Koersen zijn medevluchter er royaal op in de sprint. Jan Feiken uit Muntendam finishte als derde.

1980

Destijds maakte het nog geen deel uit van welke competitie dan ook. Er was zelfs de mogelijkheid om individueel te starten, waar zo’n dertig renners gebruik van maakten. De Ronde van Groningen in 1979 vormde de opmaat naar een hernieuwde traditie, die tot op heden nog altijd bestaat. Op zaterdag 5 april 1980 nam Dries Klein uit Ter Apel revanche voor zijn tweede plaats in de Ronde van Drenthe een week eerder. Klein klopte in de laatste 250 meter Frits Schür, die al dacht de zege binnen te hebben. Egbert Koersen was ook weer van de partij en eindigde als derde.

1981

In 1981 werd de start en finishlocatie verlegt naar de Groninger woonwijk Lewenborg. Vanaf het winkelcentrum, de nieuwe hoofdsponsor, ging het peloton richting Noorddijk om via Bedum het Hogeland op te zoeken. In de finale was de kasseistrook tussen Ellerhuizen en Zuidwolde opgenomen. Een andere finale deerde Dries Klein niet op zaterdag 4 april, want de 21-jarige amateur won voor de tweede keer op rij. Deze keer voor plaatsgenoot Gerard Schipper en Frits Schür reed met een derde plaats wederom naar het podium. Klein won vier weken daarvoor de Ster van Zwolle en werd voor zijn goede prestaties beloond. Bondscoach Piet Hoekstra selecteerde het talent voor de Vredeskoers. De destijds vermaarde koers in het Oostblok.

1982

De enige Limburgse zege werd in 1982 opgetekend. Wim Jennen uit Grevenbricht won solo. Jennen maakte het voorgaande jaar nog deel uit van de nationale selectie en de befaamde Amstel-formatie van Herman Krott. Het talent was echter gezwicht voor een aanbieding van Boels. De ploeg reed niet op het hoogste niveau, waardoor men moest rijden in B-klassiekers als de Ronde van Groningen. Jennen sloeg zijn slag na een premiesprint op de Muur van Oostum een kilometer of tien voor de finish. Hij werd beschermt door zijn ploeggenoten Wim Demandt en Wim Prinsen uit Raamsdonksveer. Prinsen reed drie maal de Tour de France en overleed op 32-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Jennen kwam alleen aan in Lewenborg en zorgde daarmee weer voor een prima winnaar. Demandt werd tweede en Ebel Keizer uit Muntendam betrad de derde stek op het podium.

1983

Een jaar later stond de koers bol van pechgevallen en valpartijen. De talentvolle David Pots uit Hoogkerk was in de buurt van Onderdendam één van de belangrijkste slachtoffers en moest met een polsbreuk naar het ziekenhuis. Van een kopgroep van veertien bleven maar een paar over. Zelfs vlak voor de streep in Lewenborg bepaalde een valpartij nog mede de afloop. De katterappe Johny Arends uit Hollandscheveld en Egbert Schmidt uit Naaldwijk vlogen bij het aanzetten van de sprint tegen het asfalt, waarna de 25-jarige Ebel Keizer victorie kraaide. Arends werd nog tweede en Johan van der Weide uit Amsterdam derde. Het was voor Keizer zijn eerste klassieke zege ooit. Bovendien deed hij dat voor de organiserende NWVG. Later dat jaar zou de Muntendammer in Schijndel een etappe in Olympia’s Tour winnen.

1984

Vanaf deze periode werd de Ronde van Groningen ook steeds meer gezien als dé koers die de NWVG wou winnen en het de NWVG tegen de rest werd. Op zaterdag 17 maart 1984 was dat geen probleem toen David Pots revanche nam voor zijn val een jaar eerder. De Hoogkerker was amper terug van een wereldreis of hij nam plaats in een kopgroep van elf, waarvan vijf NWVG-ers. In de finale achtte Pots zeven kilometer voor de finish in Zuidwolde de tijd rijp om te vertrekken. Zijn aanval werd beschermd door zijn ploegmaats Jan en Max Uitham plus Piet Pompstra. Pots had in Lewenborg een marge van 45 seconden op Gerard Dekker uit Hoogeveen. Max Uitham uit Zuidlaren maakte het succes voor de NWVG compleet door derde te worden. Een paar weken later zou Pots ook de Gasbeltoer, met start en finish in Harkstede, winnen.

1985

In 1985 vielen een aantal dingen op. Ten eerste dat de belangstelling van ploegen om mee te doen inmiddels zo groot was dat vijf formaties niet mee konden doen. Verder had Winkelcentrum Lewenborg op het laatste moment de sponsorovereenkomst opgezegd, waardoor de finish niet in de wijk lag, maar aan de Noorddijkerweg net buiten Lewenborg. En er was Gert Jakobs. De 20-jarige Emmenaar stond op het punt om zijn overstap naar de profs te maken, maar was 16 maart van de partij en regeerde met harde hand. Hij bepaalde de hele wedstrijd het tempo en was terug in Groningen de rapste van vier man. Joop Ribbers uit Groenlo werd tweede en Wim Meyer uit Musselkanaal kon de derde stek bemachtigen. Jakobs maakte in april zijn debuut als beroepsrenner bij de Verandalux-ploeg in de Amstel Gold Race, waar Teun van Vliet en Hennie Kuiper ploegmaats waren.

1986

Gerard Schipper werd in 1981 al eens tweede en 1986 was zijn jaar. De Ter Apeler was al 37-jaar toen hij de Ronde van Groningen op zijn naam schreef. Vijftien kilometer voor de streep ontstond er een kopgroep van tien man, waar uiteindelijk acht van over bleven. De routinier legde Joop Ribbers uit Groenlo en Albert Jansen uit Vries erop in de sprint. David Pots, in 1984 winnaar, finishte als vierde. Dat Schipper in vorm was bleek dat voorjaar. Hij won ook de Gasbeltoer en streed in de Ronde van Drenthe met een vijfde plaats met de besten mee. Schipper is misschien wel de beste wielrenner die de provincie Groningen heeft voortgebracht. Zo won de tempobeul in 1981 Olympia’s Tour en werd hij in 1982 samen met Maarten Ducrot, Frits van Bindsbergen en Gerrit Solleveld wereldkampioen 100 kilometer ploegentijdrit in het Engelse Goodwood. Daarom is het meer dan geweldig om Schipper als winnaar op de erelijst te mogen hebben.

1987

Sneeuw resten vormden in aanloop naar de negende editie een bedreiging voor het doorgang vinden van de koers. Vooral ten Noorden van Uithuizen was een kilometer of tien slecht, maar de wedstrijd ging door op zaterdag 17 maart 1987. Inmiddels was de start en finish weer aan de Zonnelaan in Paddepoel, waarbij het parcours inmiddels een wijziging had ondergaan. Het ging niet meer via Dorkwerd en Garnwerd richting Winsum en Onderdendam, maar via Noordwolde en Bedum ging het richting Onderdendam. Frits Schür was inmiddels gestopt als renner en was nu aanwezig als ploegleider van een zogenaamde gastrennersvereniging. Deze sponsorploegen mochten altijd alleen in A-klassiekers starten, maar nu ook in een B-klassieker als de Ronde van Groningen. Dat maakte de koers niet altijd even overzichtelijk. Bovendien stond de nationale selectie van bondscoach André Boskamp aan de start, maar de renners reden voor hun eigen vereniging.

Zo kon het gebeuren dat Gerrit de Vries uit Oldeberkoop, Wiebren Veenstra uit Harkema en Tom Cordes uit Wilnis samen reden terwijl ze een ander shirt aanhadden. De drie bleven over samen met nog drie anderen in een kopgroep van zes, waaronder Dick Dekker uit Hoogeveen. Hij reed voor de Koga-formatie van ploegleider Piet Hoekstra, waar Veenstra aan het einde van het seizoen juist vertrokken was. Hoekstra wou namelijk niet dat iemand die naar de selectie ging voor zijn ploeg bleef rijden. Het gevolg was dat Veenstra koste wat kost wou voorkomen dat Dekker zou winnen. Hetgeen gebeurde. De Vries en Cordes trokken de sprint aan en de rappe Veenstra maakte het in het shirt van zijn club Otto Ebbens uit Zwaagwesteinde af. Dekker werd tweede en Cordes kon nog derde worden in misschien wel de sterkst bezette Ronde van Groningen ooit. Veenstra werd in 1988 prof bij Hitachi en sloot zijn loopbaan als beroepsrenner in 1996 af bij Foreldorado Golff.

1988

In 1988 was ook weer sprake van een bijzonder podium. Egbert Koersen, de eerste winnaar in 1979, was inmiddels als ploegleider in koers van de befaamde Koga Miyata team. De wind speelde op zaterdag 12 maart als zo vaak weer een grote rol. Een kopgroep van 26 man kalfde steeds verder af. Uiteindelijk bleven acht man over. Tonnie Teuben uit Heerenveen, Theo Akkermans uit Nieuw Vossemeer, Erik Knuvers uit Vlijmen, Richard Mulder uit Meppel, Gerrit de Vries uit Oldeberkoop, Ron Verwey uit Schalkwijk, Reem Kok uit Didam en Michel Zanoli uit Wilnis. Teuben, Akkerman en Knuvers waren ploeggenoten bij Koga en numeriek goed vertegenwoordigd. De 22-jarige Teuben beschikte over sprintersbenen. In de finale werd zijn troefkaart dan ook getrokken en met succes. De Fries kon de armen in de lucht steken voor Zanoli en Verwey. Opvallend was dat de eigen NWVG in geen velden of wegen te bekennen was. Aan Zanoli kleeft een triest verhaal. De renner die in datzelfde 1988 vijftiende werd in de individuele wegwedstrijd tijdens de Olympische Spelen in Seoel stierf eind december 2003 aan een hartstilstand. Zanoli had al jaren psychische problemen, waardoor zelfdoding niet werd uitgesloten.

1989

Op zaterdag 11 maart 1989 was het een editie waar de NWVG zich weer eens kon onderscheiden. De ploeg had het seizoen daarvoor de promotiecompetitie gewonnen, maar ervoor gekozen om niet naar de topcompetitie te promoveren. Half koers in de buurt van Warffum zaten de zes man van wijlen ploegleider Bert Bathoorn vooraan in een kopgroep van zestien. Met nog twintig kilometer te gaan opende NWVG-er Harjan van Dam uit Leeuwarden de finale. Edwin van Beek uit Noord-Scharwoude en Guido van Holland uit Leek konden het gaatje van een halve minuut overbruggen. Ze kregen David Pots echter als cipier mee. De vier reden richting Paddepoel en de rappe Pots kon het in de sprint afmaken en won na 1984 voor de tweede keer in zijn loopbaan de Ronde van Groningen. Van Beek was tweede en Van Dam ging op plek drie als tweede NWVG-er mee naar het podium. Opmerkelijk omdat de Hoogkerker de hele week grieperig was geweest en twijfelde of hij wel van start moest gaan. Pots reed de hele koers zuinig en dat bracht hem misschien de zege. Piet Pompstra werd negende en Hans de Ruiter uit Haren finishte als tiende, waardoor de NWVG vier man bij de eerste tien zag eindigen.

1990

Net als in 1989 kraaide de NWVG weer victorie in de eigen klassieker. De derdejaars amateur Martijn Vos uit Groningen kon het afmaken. De finale werd gemaakt door een zestal coureurs. Vos had zijn ploeggenoot Peter Stokje uit Hoogkerk bij zich. Verder waren Jilles Helmantel uit Westeremden, Tristan Hoffman uit Groenloo, Marcel Luppes uit Hoogeveen en Niek Wolthuis uit Laaghalen van de partij. De rappe Wolthuis leek kandidaat voor de winst, maar de Drent viel vijftien kilometer voor de streep met een lekke band weg uit de kopgroep. Vervolgens ging Vos ervandoor en Stokje stopte de rest van de kopgroep af. Er werd gekeken, geloerd en Vos zijn dankjewel. Aan de Zonnelaan had hij een marge van twintig seconden om solo zijn eerste zege als amateur te vieren. De jeugdige Tristan Hoffman werd tweede en Jilles Helmantel, die aanvankelijk na een val uit de kopgroep wegviel, mocht als derde mee naar het podium. Vos zou halverwege het seizoen overstappen naar de sponsorploeg Bovemij van ploegleider Frits Schür om topcompetitie te gaan rijden. In 1992 zegevierde Vos in de Ster van Zwolle.

1991

De editie van zaterdag 9 maart is de geschiedenisboeken ingegaan als de Ronde van Groningen waar een volstrekte outsider de winst voor zich opeiste. Dat kwam mogelijk mede door de weersomstandigheden. Het was te mooi en de wind deed te weinig zijn werk. Het had er op een gegeven moment alle schijn van dat het richting een massasprint op de Zonnelaan zou gaan. Totdat in de slotfase vijf renners toch weg wisten te komen. Amsterdammer Daan Bouquet, Peter Stokje uit Hoogkerk, Marcel Luppes uit Hoogeveen, Roger Pauwels uit Nijmegen en Eite Everts uit Groningen. In de laatste kilometers verraste Bouquet vriend en vijand door na een demarrage solo aan te komen en zijn eerste grote klassieke zege binnen te halen. In zijn tot dan toe vijfjarige loopbaan had hij alleen het criterium van Nieuw-Vennep gewonnen. Ruim twee maanden later werd Bouquet derde in de Omloop van de Veenkoloniën. Marcel Luppes was the best of the rest en Peter Stokje sleepte namens de NWVG nog een podiumplaats uit de brand. Bouquet werd later ernstig ziek en overleed op maandag 29 maart 2015.

1992

De veertiende editie stond na zes kilometer al op de kop. Een massale valpartij schakelde een man of dertig al uit voor de overwinning. De weersvoorspelling verwachtte naast een stevige wind ook sneeuw en hagelbuien. Dat viel mee, want pas na tachtig kilometer koers in Warffum vielen de eerste vlokken naar beneden. Op dat moment reed er een kopgroep van veertien rond met negen achtervolgers. Na honderd kilometer in de buurt van Kruisweg kwamen 23 man bij elkaar. In deze kopgroep ook twee oud-profs, Jos Lammertink uit Wierden en Marcel Arntz uit Lobith. Voor de laatste was geen plek meer bij de Telekomploeg van ploegleider Hennie Kuiper, waarna het niet gelukt was om nog ergens een nieuw contract te versieren. In de kopgroep ook vijf man van de organiserende NWVG. Ze lieten zich in de buurt van Zuurdijk echter verrassen toen Eddy Reinerink uit Harbrinkhoef, Henny Beijer uit Zaandam en Aaldrie Zandbergen uit Nieuwleusen er vandoor gingen. De kopgroep brak in stukken en de NWVG was op achtervolgen aangewezen. De drie werden teruggehaald, maar het kaarsje was opgebrand. Een kilometer of tien voor de finish in Groningen gingen Arntz, Arend Dubbelboer uit Exloo en Kees Jan Paauw uit Koog aan de Zaan op avontuur en dat bleek de beslissende slag. Dubbelboer probeerde het nog in zijn eentje, maar Arntz maakte het voor een massa volk af voor Dubbelboer en Paauw. Arntz werd vrij snel weer prof en stapte over naar het mountainbiken. Hij deed mee aan de Olympische Spelen in Atlanta. In de race waar Bart Brentjens goud won viel Arntz voortijdig uit. Wel werd hij drie keer Nederlands kampioen mountainbiken.

1993

Het was het jaar van de herhaling. De Ronde van Groningen maakte nog altijd deel uit van de promotiecompetitie, waardoor de bezetting minder sterk was dan in de eerste jaren. De vijftiende editie is ook zeker niet de meest enerverende geweest. De koers viel vrij snel in een beslissende plooi. Na 25 kilometer wedstrijd ontstond een kopgroep van 21 coureurs en die pakten snel een minuut voorsprong. Een groep van vijftien achtervolgers leken terug te komen, maar toen die door het peloton teruggepakt waren, was duidelijk dat de winnaar vooraan zat. De NWVG reed dat jaar in de topcompetitie, waardoor men niet de sterkste ploeg naar de eigen ronde gestuurd had. In de finale ging de voor Olympia Heerenveen koersende Tonnie Teuben op avontuur samen met NWVG-er Danny Snijder. Teuben, die op dat moment al meer dan veertig koersen gewonnen had, kon vertrouwen op zijn sprintersbenen. Ondanks dat Snijder als eerste door de laatste bocht kwam, had de Heerenvener er weinig moeite mee om na 1988 voor de tweede keer de Ronde van Groningen te winnen. Snijder werd tweede en  Henk Gijzen uit Surhuisterveen. De ALO-student reed voor de sponsorformatie van PWZ. De vorm van Teuben bleef goed, want amper een maand later zegevierde hij in de Dorpenomloop door Drenthe.

1994

In dit jaar was voor het eerst sprake van de clubcompetitie. Het parcours was nog altijd onveranderd. De start en finish waren nog altijd getrokken aan de Zonnelaan bij winkelcentrum Paddepoel in Groningen. De koers werd beheerst door de in die tijd zeer sterke ploeg van Golff/IJsselstreek uit Ermelo. Op weg naar Noordwolde, waar de weg smal werd, brak het peloton al volledig uit elkaar. Er ontstond een eerste waaier, waar uiteindelijk tien man van over bleven. De IJsselstreek was met drie man vertegenwoordigd; Wietse Veenstra uit Harkema, Albert Schurer uit Bakkeveen en Arjen Vinke uit Kampen. Verder waren Richard Mulder uit Paterswolde en Richard Mulder uit Den Helder ook van voren te vinden. Net als Edwin Veen uit Scheemda, Thijs de Vries uit Kollum, Henk Brama uit Borne, Gerard Möhlman uit Apeldoorn en René Westra uit Dokkum. Brama, Möhlman en de Mulder uit Den Helder moesten na ruim 120 kilometer in de buurt van Saaksum lossen. In de finale werd de overmacht van de formatie uit Ermelo duidelijk. Veenstra, Schurer en Vinke namen de benen en kregen alleen De Vries mee. “Lytse” Wietse was de sprinter in de ploeg en kon de armen in de lucht steken. Iets wat zijn broer zeven jaar eerder al es gedaan had. Schurer eindigde als tweede en De Vries kon Vinke achter zich houden in de strijd om plek drie.

1995

Zoals de laatste jaren te doen gebruikelijk was de Ronde van Groningen de traditionele opening van de clubcompetitie. De route voerde via de paddepoelsterbrug richting Zuidwolde, waar het de smalle wegen op ging richting Noordwolde. Zoals vaak viel de boel daar al uit elkaar. Toen een stuk verder in de buurt van Eenum de kruitdampen opgetrokken waren, reed er een eerste waaier van tien man rond. De tien namen een steeds grotere voorsprong. In de kopgroep hadden onder andere Edwin Veen uit Scheemda, diens ploeggenoot Edwin Mellema uit Wagenborgen, Arjen Vinke uit Kampen, Henk Brama uit Borne en Renger Ypenburg uit Hengelo plaatsgenomen. Het zou uiteindelijk een dramatische dag voor Veen worden. In de laatste tien kilometer verging hij van de rugpijn. Veen kon niks meer en eindigde zelfs buiten de top tien. Het waren de gevolgen van een valpartij in de Gasbeltoer een jaar eerder en de pijn, die ontstond na lange inspanning, kon hij maar niet vanaf komen. De 23-jarige Ypenburg plaatste op twee kilometer voor de finish een demarrage en kwam solo over de meet op de Zonnelaan. Arjan Vinke spurtte naar de tweede plaats voor Norbert Spikker uit Haaksbergen. Het was de eerste zege voor Ypenburg, geboren Amsterdammer, ooit. Een paar jaar later prof werd bij de Batavus-Bankgiroloterij formatie.

1996

De weersomstandigheden, een harde wind, waren op zaterdag 9 maart voldoende goed om er een interessante koers van te maken. De wedstrijd werd in eerste instantie bepaald door een kopgroep van tien. Jan Steenstra uit Dokkum, Mathijs Wegdam uit Dalen, Arjen Vinke uit Kampen, Wietse Veenstra uit Harkema, Albert Schurer uit Rheden, oud-prof Dick Dekker uit Hoogeveen, Patrick Vos, Harco op den Kelder uit Enschede, Marcel Derksen en Jan-Willem Blaauw uit Hoogezand. De tien werden tientallen kilometers achtervolgt door een groep onder leiding van Allard Engels uit Zwartemeer en tweevoudig winnaar Tonnie Teuben uit Heerenveen. Blaauw viel in de buurt van Uithuizen als eerste uit de kopgroep met een lekke band, maar de ruim twee meter lange coureur kwam knap terug in de kop van de koers. Na ruim honderd kilometer jagen door de achtervolgers was de aansluiting een feit, maar gek genoeg was het een minuut later alweer gebroken. Dezelfde tien man reden door en alleen Sander Hup uit Kampen kon van achteruit mee. De rest was zo moe van het achtervolgen dat de pijp in Saaksum ook direct leeg was. Wielervereniging de IJsselstreek was met drie man het beste vertegenwoordigd. Ze openden in de finale met een poging van Schurer en hij kreeg Blaauw mee. De laatste kwam als eerste door de bocht van de Pleiadenlaan naar de Zonnelaan, maar in een spurt van twee na een hele zware koers had Schurer net iets meer energie over om de vierde zege in zijn loopbaan te boeken. Dick Dekker kwam als derde over de streep.

1997

Geen clubcompetitie dit jaar, maar een open klassieker. Dat had de sponsorploegen van Agu, Europolis, Vredestein en Golff Supermarkten naar Groningen gelokt. De weersomstandigheden zorgden ervoor dat het een matte koers werd. Er was te weinig wind om er een traditionele Ronde van Groningen van te maken. De eerste honderd kilometer gebeurde er vrijwel niets. De aankomst was anders dan andere jaren. In Groningen werd nog een plaatselijke ronde gereden. Jeroen Hermes uit Boxtel probeerde het op de plaatselijke omloop en kreeg in de slotfase gezelschap van Jos Wolfkamp uit Raalte, Rob Froeling uit Deurningen en Thorwald Veneberg uit Amsterdam. Hermes die de kleuren van Europolis vertegenwoordigde had een inschatting gemaakt dat hij wel eens de rapste zou kunnen zijn en dat bleek ook. Froeling ging als eerste door de laatste bocht, maar de 25-jarige Hermes kon er nog overheen komen en daarmee zijn vierde klassieke zege begroeten. Froeling en Veneberg eindigden als tweede en derde. Voor Marcel Vegt uit Kolham waren de druiven zuur. Vegt had vooraf geroepen dat hij de negentiende editie wel even op zijn naam ging schrijven. Na jaren voor sponsorploegen te hebben gereden maakte wielervereniging Omega nu gebruik van zijn diensten. Hij zou in principe overschot moeten hebben. Vegt slaagde dus niet in zijn missie en werd ‘slechts’ negende.

1998

De twintigste editie op zaterdag 14 maart werd gedicteerd door routiniers en oudgedienden. Start en finish was nog altijd bij Winkelcentrum Paddepoel in de stad Groningen. Er ontstond vrij snel een kopgroep van twaalf en een achtervolgende groep van eveneens twaalf. In de buurt van Warffum na een kilometer of tachtig kwamen beide groepen samen. Vervolgens werd het richting Ulrum behoorlijk onrustig. Steeds meer renners moesten lossen. Uiteindelijk bleven tien coureurs over, die elkaar vonden op weg naar Groningen. Het betrof deels de bekende namen van voorgaande jaren. Uiteraard was Edwin Veen uit Scheemda van de partij en Sierd Steiginga uit Exmorra. De andere acht waren Jos Wolfkamp uit Raalte, Arjen Vinke uit Kampen, Herman Fledderus uit Nieuw-Amsterdam, Herman Sinningen uit Papenburg, Marijn Vos uit Eelde, Jan-Willem Blaauw uit Hoogezand, Frank Zwaneveld uit Emmen en Henk Tissingh uit Ruinen.  Het duurde tot op de plaatselijke omlopen in Groningen dat de beslissing viel. Jos Wolfkamp nam de benen. De Sallander had al een lange loopbaan achter de rug. Zo won de 34-jarige Wolfkamp in 1989 al eens de Omloop van de Veenkoloniën. Wolfkamp was een tijdrijder en kon alleen zijn kwaliteiten prima kwijt. In 1993 was hij Nederlands kampioen tijdrijden geweest. Wolfkamp slaagde er dan ook in om uit te greep van zijn metgezellen te blijven en zegevierde na 150 kilometer wedstrijd. Hij kwam solo over de meet. Herman Fledderus was de beste van de rest en Sinningen werd derde. Edwin Veen eindigde als vierde, zijn beste klassering in de Ronde van Groningen tot dat moment. Het waren de ouderen die het podium mochten beklimmen. Wolfkamp en Sinningen waren 34 en Fledderus 33. Jos Wolfkamp is nooit echt gestopt met fietsen. Zo werd hij in 2013 Nederlands kampioen bij de masters 50 plus.

1999

De 21e editie maakte zoals gewoonlijk deel uit van de clubcompetitie. Het werd een uitgave die pas in de laatste twintig kilometer echt de moeite waard werd. Daarvoor deed de Ronde van Groningen zichzelf niet echt eer aan. Erik Dagelet uit Groningen van de organiserende NWVG probeerde het een keer, maar werd teruggepakt. Bij het naderen van Groningen deed Dagelet nog een poging en dat leek succesvoller zeker ook, omdat Edwin Veen uit Scheemda aansloot. De twee hielden kilometers stand tegen het aanstormende peloton. Ze werden letterlijk in het zicht van de haven teruggepakt. Veen werd nog derde en Dagelet, die tegen kramp aan zat, moest genoegen nemen met plek veertien. De winst in de sprint ging naar Herman Fledderus uit Nieuw-Amsterdam. Hij versloeg de Fries Reinout van Dam, die de kleuren van WV Omega verdedigde. De 34-jarige renner uitkomend voor de WSV Emmen was vooraf één van de grote favorieten en maakte dat waar. Een jaar eerder was Fledderus tweede in de Ronde van Groningen en zegevierde hij in de Omloop van de Veenkoloniën en de Ronde rond het Ronostrand. WSV Emmen gokte er de hele dag op om de boel bij elkaar te houden en dat lukte.

2000

Een zwaardere Ronde van Groningen als die in 2000 is er nog niet geweest. Slechts 26 man bereikten de finish in Hoogkerk. Na jaren bij Winkelcentrum Paddepoel in Groningen te zijn geweest verplaatste het decor zich met ingang van het jaar 2000 naar Hoogkerk. Hier werden nog drie plaatselijke omlopen van ruim vier kilometer gereden. Deze kilometers waren niet in de afstand meegeteld. Hierdoor stond er na afloop 173 kilometer op de teller in plaats van 160. De weersomstandigheden waren apocalyptisch. Sneeuw, hagel, regen en een striemende wind teisterden het peloton op zaterdag 4 maart, waardoor vele renners bevangen werden door deze kou en vroegtijdig de koers verlieten. Op een ander parcours dan jaren het geval geweest was viel het peloton al snel uit elkaar. Na ongeveer zeventig kilometer wedstrijd in de buurt van Zoutkamp ontstond de definitieve kopgroep van dertien man. Opmerkelijk was dat de oud-profs Jan en Godert de Leeuw namens Wielervereniging Eemland het niet konden bolwerken en terugvielen naar wat nog van het peloton over was. Novon RTV Zwolle was met vier man, waaronder Marcel Nagengast uit Hogeveen, het sterkst vertegenwoordigd in de kopgroep. Toch wisten ze niet echt raad met de numerieke meerderheid. René Kroes uit Zwolle, die een jaar eerder de Omloop van de Veenkoloniën had gewonnen was er in de finale bij toen ook Matthijs Loohuis uit Oldenzaal en Herman Sinnigen uit Papenburg ten strijde trokken. De drie hielden het vol en de 19-jarige Loohuis bleek de sterkste voor Kroes, die later nog een jaar prof zou worden bij Batavus-Bankgiroloterij, en Sinnigen.

2001

Met Hoogkerk wederom als start en finish decor bracht editie 23 een kopgroep van veertien renners aan het front. Deze groep leiders hadden elkaar ongeveer halverwege de wedstrijd over 160 kilometer gevonden, waardoor ze snel een grote voorsprong namen op de achtervolgers. In deze kopgroep viel onder andere de naam van Maarten Tjallingii uit Arhem op. De geboren Fries zou later prof worden, waarbij hij vaak voor de lange ontsnappingen koos. Ook oud-prof Joost Posthuma bevond zich bij de voorsten en ook Pieter Weening uit Harkema. De Fries won onder andere in 2006 een etappe in de Tour de France. Verder in de kopgroep Marcel Alma uit Harskamp, Marcel Nagengast uit Hoogeveen, Godert de Leeuw uit Ermelo, Anne van der Veen uit Buitenpost, Ton Slippens uit ’t Veld, Bart Beima uit Hardegarijp, Richard Kooiman uit Winkel, Edward Foppen uit Ermelo, Hielke Boersma uit Appelscha, Frank Luikens uit Tynaarlo en Bastiaan Krol uit Oldenzaal. Net als een jaar eerder was Novon RTV Zwolle goed vertegenwoordigd. Deze keer met vier renners en ze wisten de numerieke meerderheid uit te spelen. In de persoon van Hielke Boersma. Hij ging in de finale op avontuur en hield op de plaatselijke omlopen stand. Met een voorsprong van zestien seconden kwam hij alleen aan op het Hoendiep. Marcel Alma was de snelste van de achtervolgers voor Marcel Nagengast. Zo was sprake van drie ploeggenoten van Novon RTV Zwolle op het podium. Boersma zou aan het einde van dat seizoen al een punt achter zijn carrière zetten.

2002

Zoals zo vaak was de stevige wind een belangrijk element in de koers. Het was zonnig, waardoor het eigenlijk de perfecte omstandigheden voor de openingsklassieker van de clubcompetitie waren. Het was een typische afvalrace. Halverwege kwamen een man of vijftien bij elkaar, dat werden er acht en uiteindelijk bleven drie man over. In de eerste kopgroep verwachte namen als de winnaar van 1996 Albert Schurer uit Bakkeveen. De nummers twee en drie van een jaar eerder Marcel Alma uit Harskamp en Marcel Nagengast uit Hoogeveen. Ton Slippens uit ’t Veld en ook Sander Hup uit Kampen. De NWVG had drie man van voren. Edwin Veen uit Scheemda, Cor van Leeuwen uit Musselkanaal en Frank Luikens uit Tynaarlo. Routinier Veen, die inmiddels niet zoveel meer trainde, was één van de drie koplopers. Samen met Harko Kievit uit Nietap en Sierd Steiginga uit Exmorra. De 26-jarige Kievit nam het initiatief en probeerde de twee af te schudden, maar vlak voor het ingaan van de laatste ronde is het trio weer compleet. Met nog 250 meter te gaan trok Veen de sprint aan met Steiginga in zijn wiel. Kievit leek te moeten passen, want hij moest zeker vier fietslengtes prijsgeven. Toch trok de renner van wielervereniging Assen-Roden zich nog in gang en in de laatste honderd meter was het op de macht erop en erover. Edwin Veen boekte met de tweede plaats zijn beste klassering ooit in de Ronde van Groningen. Steiginga kwam tekort in de sprint en moest genoegen nemen met de derde plaats.

2003

De ronde van 2003 is misschien wel nooit zo belangrijk geweest voor de organiserende NWVG. De ploeg zat zonder sponsor. De belangrijkste geldschieter had ondanks het winnen van de clubcompetitie in 2002 besloten om de kraan dicht te draaien. De zes man van ploegleider Thijs Rondhuis reden nog in de kleding van vorig seizoen en hoopten in de eigen Ronde van Groningen publiciteit te scoren. De omstandigheden waren pittig mede door de stevige wind en de kou. In de begin kilometers net na Enumatil ontstond de beslissende waaier al. Eerst vijftien man, maar daar vielen snel vier vanaf. Het ging onder andere voor de winnaar van 2002 Harko Kievit uit Nietap te hard. Een sterke kopgroep met onder meer Marcel Nagengast uit Hoogeveen, in 2001 al eens derde en Sierd Steiginga. De man uit Exmorra was de nummer drie van een jaar eerder. Namens de NWVG hadden Frank Luikens uit Tynaarlo en Frank Zwaneveld uit Emmen de juiste waaier te pakken. De elf moesten heel hard werken voor de voorsprong, terwijl het een afvalrace was. Na ruim 120 kilometer waren er nog 35 renners in koers. Met nog twintig kilometer te gaan wordt de finale geopend. Sierd Steiginga probeert het meerdere malen langs het Aduarderdiep en Marcel Nagengast trekt bij Dorkwerd alle registers open, maar beiden kwamen niet weg. Op de plaatselijke omlopen waagde Peter Olde Dubbelink uit Rossum namens OWC Oldenzaal een poging, maar meer dan honderd meter kreeg hij niet. Uiteindelijk was de demarrage van Luikens de beslissende. Een paar kilometer voor de finish was het zover en met een voorsprong van twintig seconden arriveerde hij solo. Een prachtige dag voor het toen armlastige NWVG. Sierd Steiginga is was eerste verliezer en de die dag ook zeer sterke Marcel Nagengast werd net als in 2001 derde. De missie voor de NWVG was geslaagd.

2004

De 26e editie was er eentje met de nodige pechgevallen. Zelfs in volle finale, hetgeen uiteindelijk resulteerde in een mooie dubbelslag. In een jaar tijd was er niet zo heel veel veranderd. Start en finish was nog altijd in Hoogkerk en de NWVG behoorde weer eens tot de favoriete ploegen. Er was voldoende wind, waardoor een traditioneel beeld ontstond. Waaiers en veel afvallers. De voorbeslissing vond plaats op weg naar Fraamklap toen met de harde westenwind van opzij een man of twintig het peloton achterlieten. Net voor het ingaan van de finale richting Hoogkerk bleven twaalf man over. De winnaar van een jaar eerder Frank Luikens uit Tynaarlo was erbij samen met zijn ploeggenoten Sipke Zijlstra uit Bergum en Cor van Leeuwen uit Musselkanaal. OWC Oldenzaal had met Bastiaan Krol en Mathijs Loohuis beiden uit Oldenzaal twee man van voren. Verder was Sierd Steiginga uit Exmorra, de nummer twee van 2003 erbij. Evenals de vaste mannen in de beslissende waaier van de laatste jaren Ton Slippens uit ’t Veld en Sander Hup uit Kampen. De NWVG nam het heft in handen. Frank Luikens offerde zich op, omdat Sipke Zijlstra en Cor van Leeuwen over een sterke sprint beschikten. Achteraf bleek dat Zijlstra had willen demarreren, maar het tempo van Luikens lag daarvoor te hoog. Tot overmaat van ramp ging Zijlstra in de laatste plaatselijke omloop op een rotonde onderuit, waardoor Van Leeuwen vol in de remmen moest en ook nog lek reed. Luikens had het beste gegeven en kon niks meer uitrichten. Dat gaf de rest vrij spel, maar het waren de 22-jarige Bastiaan Krol en Mathijs Loohuis die zorgden voor een Overijsselse dubbelslag. Krol pakte de mooiste bloemen en Loohuis kreeg het boeket behorend bij de tweede stek. Edwin Dunning uit Hoogeveen was de nummer drie. De drie NWVG-ers werden respectievelijk negende, elfde en twaalfde. En om de ellende nog erger te maken was ploegleider Jan Boender bij de valpartij van Zijlstra met de ploegleidersauto tegen die van WSV Emmen aangereden. Zo is het ene jaar het andere niet.

2005

In 2005 vormde een persoonlijk verhaal de rode raad in de Ronde van Groningen. Negen renners kleurden de finale op weg naar Hoogkerk. Deze groep was ongeveer 40 kilometer voor de finish ontstaan. Eén van hen was Cor van Leeuwen uit Musselkanaal. De NWVG-er had een lastige winter achter de rug en was naar Spanje gegaan om de motor mentaal weer op te laden. Van Leeuwen had zijn ploeggenoot Sierk-Jan de Haan uit Dokkum bij zich. Verder in de kopgroep Jabik-Jan Bastiaans uit Groningen, de winnaar van 2004 Bastiaan Krol uit Oldenzaal, Marcel Luppes uit Hoogeveen, Edwin Dunning uit Hoogeveen en Bart Boom uit Enter. Plus twee bekende namen van eerdere edities. Ton Slippens uit ’t Veld en Sierd Steiginga uit Exmorra. Het was voor de laatste twee de vierde keer in vijf jaar dat ze in de beslissende waaier zaten. Op 25 kilometer voor de streep gingen drie rappe mannen Krol, Luppes en Slippens er vandoor samen met De Haan. Dat was voor de NWVG ongunstig, omdat de snelste man nu achterbleef. Het waren vooral Boom en Bastiaans die geen vrede hadden met de situatie, waardoor alles weer samenkwam. De drie sprinters hadden hun kruit deels verschoten in de finale, waardoor de 24-jarige Van Leeuwen zijn sprintbenen volledig in stelling kon brengen. Hij had meer dan een lengte voorsprong op Boom die tweede werd. Slippens kon eindelijk na al zijn kilometers in de kopgroep de afgelopen jaren met plek drie zijn eerste podiumplek begroeten. Voor Van Leeuwen was de cirkel daarmee rond en kon hij een vervelende periode op zaterdag 12 maart 2005 positief afsluiten. In de einduitslag viel de naam van Lieuwe Westra nog op. In het shirt van Wielervereniging Otto Ebbens werd de renner uit Munein negentiende.

2006

In 2006 werd Hoogkerk als locatie verlaten en keerde de Ronde van Groningen terug naar de Stad. De start en finish was gelokaliseerd aan de Rijksweg in Oosterhogebrug. Of het er mee te maken had zullen we nooit weten, maar de weersomstandigheden waren Ronde van Groningen onwaardig en de 28e editie ging wat dat betreft als een a-typische uitgave de boeken in. Het parcours was ook veranderd. Vanuit Hoogkerk zat er een grote lus door het Westerkwartier in, maar nu niet meer. Via Zuidwolde ging het naar Adorp om via Oldehove de traditionele route door het Marnegebied op te pakken. Via de Eemshaven ging het via ’t Zandt, Loppersum en Bedum terug richting Groningen. Een afstand van 159 kilometer met onderweg wel diverse speldenprikken, maar beslissend werd het nooit. Gerard van Dijk uit Roden was heel actief en probeerde het zeker drie keer. Cor van Leeuwen uit Musselkanaal, de winnaar van een jaar eerder, kreeg met pech te maken. Op de kasseienstrook in Zuidwolde zeven kilometer voor de finish brak zijn ketting. Hij moest te lang wachten om in de massasprint, want dat werd het, een rol te spelen. Mathijs Loohuis uit Oldenzaal was de slimste van het hele stel. Hij plaatste in de ultieme finale nog een demarrage en bleef iedereen net een paar meter voor. Van Dijk, de renner die de meeste strijdlust aan de dag legde, sprintte naar de tweede plaats. Marcel de Koning uit Hippolytushoef greep de derde plaats. Loohuis boekte daarmee na de zege in 2000 zijn tweede overwinning in de Ronde van Groningen. Een emotionele victorie, omdat Loohuis vanwege hartritmestoornissen moest kiezen; of stoppen met fietsen of een operatie. Hij koos voor het laatste en werd ervoor beloond.

2007

Het waaide op 10 maart 2007 zo hard dat de organisatie het niet aandurfde om het finishdoek op te hangen. Wel was het droog en zonnig. Het parcours was ten opzichte van een jaar eerder ongewijzigd. Er mocht een pittige koers verwacht worden en dat werd het ook, waarbij toch nog 48 renners de finish wisten te bereiken. Mathijs Loohuis uit Oldenzaal, tweevoudig winnaar, raakte in de buurt van Uithuizen betrokken bij een valpartij. Het zag er aanvankelijk ernstig uit, maar gelukkig viel het uiteindelijk mee. Vlak voor Westeremden na 115 kilometer wedstrijd viel de voorbeslissing toen een man of tien wegreden. De 37-jarige Tonnie Teuben, winnaar van de Ronde van Groningen, in 1988 en 1993, uit Heerenveen was erbij. Verder Steven Peters uit Enschede, Bert Lip uit Hardenberg, Wouter van Roosmalen uit Sint Oedenrode, Roel de Vries uit Groningen, Mathijs Groeneveld uit Groningen, Pim van den Berg uit Emmen, Florian Smits uit Amsterdam, Ron Timmermans uit Assen en Herman Spijkerman uit Zuidhorn. De NWVG was met drie renners het beste vertegenwoordigd met Van den Berg als meest rappe man. Groeneveld opende samen met Lip, Smits en Peters de finale. Groeneveld had geen eindschot en wou om die reden met een kleinere groep weg. De vier namen een dikke minuut voorsprong op de rest van de kopgroep, zodat de vier konden gaan strijden om de overwinning. Groeneveld probeerde een aantal keren weg te komen, maar dat lukte niet. Hij werd uiteindelijk vierde. Bert Lip bleek verreweg de snelste en liet Peters en Smits royaal achter zich. Daarmee kreeg de 29e editie een zeer verrassende winnaar. In ieder geval een naam die vooraf kijkend naar de weersomstandigheden niet bij de favorieten genoemd werd.

2008

In de dertigste editie won de brutaliteit het van de ervaring. De wind had zich op 8 maart 2008 nadrukkelijk gemeld en na de eerste kilometers spatte het peloton al uit elkaar. In eerste instantie kwamen zeventien renners bij elkaar. Het meest opmerkelijk was dat daarin alle zes renners van Wielervereniging De Peddelaars uit Hoogeveen een plek gevonden hadden. De formatie stond onder leiding van Jan Boender, die vertrokken was bij de NWVG. Hij was bij de Groninger formatie opgevolgd door David Pots. De Hoogkerker wist de Ronde van Groningen in 1984 en 1989 zelf te winnen. De relatief grote kopgroep moest lang strijden voor een comfortabele voorsprong, maar er zou niemand meer uit de achtergrond terugkeren. Folkert de Haan uit Groningen zat aanvankelijk ook bij de kopgroep. De voormalige semi-prof was inmiddels aan het afbouwen bij de nieuwe club Gaul!. De Haan moest er dan ook al snel lossen en stapte zelfs voortijdig af. Met nog veertig kilometer te gaan schudde de zeer ervaren Marcel Alma op het viaduct tussen Huizinge en Westeremden aan de boom. De kopgroep, gaandeweg al uitgedund tot twaalf, werd verder uit elkaar getrokken. Acht man bleven over. De pas 18-jarige Bert-Jan Lindeman uit Assen, Dennis Luyt uit Haarlem, Johan Procee uit Groningen, Rutmer Faber uit Easterwierrum, Jesse de Haan uit Heerde, Theo Postma uit Zwagerbosch, Tino Haakman uit Enkhuizen en de al genoemde Alma. De Peddelaars hadden drie man van voren en probeerden het uit te spelen, maar onderweg naar Bedum bleven Faber en De Haan samen met Haakman achter. Alleen Lindeman kon mee. De vijf aarzelden dusdanig dat de drie een paar kilometer voor de finish toch weer aan konden sluiten. Juist op dat moment probeerde Procee het namens de NWVG. Hij werd gecounterd door De Haan en Lindeman. De laatste trok door in de laatste twee kilometer en dat had Alma net op tijd in de gaten. Lindeman deed geen kopwerk meer en verraste vriend en vijand door de grote favoriet in de sprint te kloppen. Luyt werd op vijf seconden derde. Zo werd weer een mooi verhaal aan de historie toegevoegd. De eerstejaars belofte Lindeman werd in 2011 prof en won op 29 augustus 2015 een bergetappe in de Ronde van Spanje, zijn mooiste en belangrijkste zege tot dat moment.

2009

In 2009 wordt de stad Groningen verlaten en verplaatst de start zich naar de Eemshaven. De finish was 165 kilometer later voor het hoofdkantoor van Groningen Seaports in Delfzijl. Een grotendeels ander parcours waarbij het direct na de start de polder in ging. In eerste instantie ontstaat een grote groep van maar liefst 26 coureurs. Ondanks de samenwerking kwamen de 26 niet echt weg. Van achteruit kwam een achtervolging op gang en na ruim 100 kilometer net na Slochteren smolten ruim veertig renners samen. Vlak voor Blauwe Stad, nieuw in het parcours, was een valpartij er de oorzaak van dat zestien man voorop kwamen. Een groep met niet echt grote namen. Wielervereniging de IJsselstreek was met Leander Schreurs, Bas Waaijer en John Schouten het best vertegenwoordigd. Otto Ebbens had met Theo Postma en Harm de Vries twee eenheden van voren en ook De Peddelaars uit Hoogeveen waren met twee, te weten Herman Spijkerman en Roy Eefting. De overige negen waren eenlingen. De zestien nemen snel een paar minuten voorsprong. In de finale toonde Postma zich het actiefst van iedereen. De renner uit Zwagerbosch probeerde het meerdere keren. Eerst kreeg hij Waaijer en Bos mee. Later was Jeffrie van der Velde uit Kropswolde zijn metgezel. Dat bleek beslissend. Wel zette Roy Eefting uit Grollo de achtervolging nog in. Inmiddels in de stromende regen loste Postma Van der Velde en Eefting vloog in de finale. Hij passeerde Van der Velde of het niks was en zag Postma in de verte rijden. Degene die het meest aanviel werd beloond. Theo Postma won voor Eefting, die drie seconden tekort kwam. Van der Velde gaf op plek 3 zestien seconden toe. Postma had het seizoen ervoor al de A7 Classic in Drachten gewonnen. De 23-jarige Postma stopte aan het einde van het seizoen om in 2014 een comeback te maken, maar het niveau van toen haalde hij nooit weer. De Ronde van Groningen was ongetwijfeld zijn mooiste overwinning.

2010

De start van de 32e editie was wederom in de Eemshaven, maar de finishlijn was getrokken op de Havenweg in Uithuizen. De openingswedstrijd van de clubcompetitie ging over een afstand van bijna 170 kilometer en ging de boeken als de editie van de overmacht. Het zou qua verloop en qua tactisch steekspel een mooie Ronde van Groningen worden. Toen de renners in Uithuizen uit de polder kwamen bleek er een eerste groep van twintig te zijn. Na 85 kilometer in Ten Boer bedroeg de voorsprong nog steeds maar dertig seconden, maar de achtervolgers met vier renners van De Peddelaars uit Hoogeveen kregen het gat niet dicht. De kopgroep verliest eenheden en er blijven twaalf man over. Peter Möhlman uit Apeldoorn, Adriaan Helmantel uit Westeremden, Cor van Leeuwen uit Musselkanaal, Adrie Lindeman uit Assen, Jos Harms uit Oude Pekela, Harm de Vries uit Buitenpost, Gijs Strating uit Haren, Ruud Fransen uit Emmen, Lars Horring uit Exloo, Rudy Vriend uit Waarland en Maint Berkenbosch uit Cadier en Keer. De NWVG had vier man van voren en Helmantel gooide het spel net na Krewerd op de wagen en offerde zich op voor zijn ploeggenoten. Helmantel zette de kopgroep met nog twintig kilometer te gaan op de kant en trok de boel kapot. Möhlman belandde in de sloot en schakelde zichzelf uit. De twaalf werden zes; Van Leeuwen, Lindeman en Harms van de NWVG, Horring, Strating en Fransen. De laatste was een week daarvoor als clubrenner derde geworden in de Ster van Zwolle. Hij moest dus gesloopt worden. Er werd gepokerd, er werd aangevallen, maar de NWVG-ers slaagden er niet in om Fransen kwijt te spelen. Een sprint van de zes ging de beslissing brengen. Cor van Leeuwen werd uitgespeeld en na een loodzware koers won hij na 2005 voor de tweede keer de Ronde van Groningen. Jos Harms zorgde met plek twee voor de dubbelslag. Ruud Fransen werd net als een week eerder in Zwolle derde. En zo viel de nieuwe ploegleider van de NWVG en oud-renner John Kerstholt met de neus in de boter. Sierd Steiginga reed twaalf jaar na zijn eerste top tien klassering voor de vijfde keer bij de eerste tien. De Fries werd negende. Een prestatie die vooralsnog niemand geëvenaard heeft.

2011

Op hetzelfde parcours als een jaar eerder was het inmiddels toegestaan dat beloften van sponsorploegen namens hun vereniging mee mochten doen aan de clubcompetitie. Zo kreeg Wouter Haan uit Bedum, die koerste voor Ruiter Dakkapellen, de kans om voor Wielervereniging Noord-Holland de kans in zijn provincie te wagen. In tegenstelling tot de laatste jaren was het bijna voorjaarsachtig, waardoor het lang duurde voordat er enige tekening in de strijd kwam. Valpartijen halveerden het peloton en na 75 kilometer waren nog ongeveer zestig renners bij elkaar. Korte tijd later reden zeven man weg die anderhalve minuut voorsprong kregen. Niels de Blaauw uit Gieten, Marco Hoekstra uit Haren, Josbert de Vries uit Groningen, Joost van Weerd uit Deurningen, Paul de Rooij uit Deventer, Aloys van Duuren uit Hoogeveen en Robbert-Jan Mol uit Wognum gingen aan de haal. Met nog 25 kilometer te gaan was het Adrie Lindeman uit Assen die als eerste op de zeven neerstreek. De zeven werden teruggehaald en na de samensmelting ontstond de beslissende kopgroep. Lindeman was er bij evenals Martijn Knol uit Hasselt, Jim van den Berg uit Amsterdam en Wouter Haan. Haan was de motor van het kwartet. De vier namen een minuut voorsprong en niemand kwam meer terug. Tweevoudig winnaar Cor van Leeuwen uit Borger deed in zijn eentje nog een poging, maar hij moest genoegen nemen met plek vijf. Haan leek de sterkste totdat het noodlot toesloeg. Met nog een dikke kilometer te gaan knalde Haan op een richel in de betonweg, waardoor hij lek reed en kansloos werd voor de overwinning. De drie reden door en gingen er voor sprinten. Jim van den Berg was na Daan Bouquet in 1992 de tweede Amsterdammer die de Ronde van Groningen op zijn naam schreef. Lindeman werd tweede en Knol derde. Op 33 seconden kwam Haan teleurgesteld over de streep. Haan zou later dat jaar wel de Ronde van Overijssel op zijn palmares bijschrijven. De Bedumer kreeg in 2012 te maken met fysiek ongemak en hing zijn fiets in 2014 aan de wilgen.

2012

De 34e editie van de Ronde van Groningen was één groot eerbetoon aan de altijd lachende Bert Bathoorn. De drijvende kracht van de NWVG overleed op 6 december 2011 aan de gevolgen van een ernstige ziekte. Bathoorn was voorzitter, ploegleider, manus van alles en organisator van veel wedstrijden, waaronder de Ronde van Groningen. Voor de start in de Eemshaven werd ter ere van veel te vroeg gestorven een minuut lang geapplaudisseerd. Niet alleen dit moment, maar ook het gegeven dat Bert er niet meer was motiveerde de renners van de NWVG enorm. Er moest gewonnen worden als dankzegging voor alles wat Bert Bathoorn betekend had.  Na een kilometer of dertig ging Marco Hoekstra uit Haren in Westernieland onderuit en broertje Jochem ging er hard overheen. Jochem moest met een heupblessure de strijd staken. Dat was een tegenslag voor ploegleider John Kerstholt, maar  Bram Verweij uit Haren in een eerste kopgroep van vijf ten teken de controle te hebben. De vijf reden vijftig kilometer vooruit. Na ruim honderd kilometer in de buurt van Slochteren ontstond de beslissende kopgroep. Namens de NWVG Niels de Blaauw uit Gieten plus Marco Hoekstra en Bram Verweij. Verder Rick Ottema uit Muntendam, Coen Rijpma uit Oldeholtpade, Ivar Bruin uit Deventer, Jan Essers uit Wolvega, Rob van der Niet uit Noordwijk en Tom de Vreede uit Berkel en Rodenrijs. De laatste tweede vertegenwoordigden Restore Cycling en vormden de tegenhanger voor de numerieke meerderheid van de NWVG. De tien kregen maximaal 2.40 minuten voorsprong.  De marge slonk door opkomende achtervolgers, maar de marge was groot genoeg om weg te blijven. Het was Niels de Blaauw die reageerde op een demarrage van Rick Ottema. Het was in volle finale erop en er over. Hij kwam met een voorsprong van negen seconden solo over de streep in Uithuizen. De Vreede werd tweede en Marco Hoekstra maakte het succes compleet voor de NWVG. De Blaauw maakte direct na afloop wereldkundig te gaan stoppen met wielrennen, maar op deze zeer bijzondere zaterdagmiddag zorgde hij voor het enige wat feitelijk kon en moest gebeuren die dag. Winnen voor Bert Bathoorn.

2013

De start en finish waren dit jaar in het wielerdorp bij uitstek, Usquert. Er stond voldoende wind en het was koud genoeg om er een stevige Ronde van Groningen te maken. Toch duurde het lange tijd voordat er echt tekening in de strijd kwam. Na 115 kilometer ontstond in de buurt van Woldendorp een kopgroep van zeventien man. Hierin vier man van de NWVG, drie van Wielervereniging de Kannibaal en twee man van West-Frisia. De NWVG wilde blijkbaar iets forceren, want dertig kilometer voor de finish met de ietwat herlegde finale ging Gijs Strating uit Haren op avontuur. Zijn poging redde het niet, maar vormde de inleiding op een volgende ontsnapping. Marco Hoekstra uit Haren, Mark Olieman uit Enschede en Niek Hooghiemster uit Oenkerk was het trio dat op weg naar Roodeschool ruimte kreeg. Hoekstra was nerveus en leek in die fase meer met zijn opponenten bezig dan met de finishstreep in Usquert. Misschien was het maar goed dat ploeggenoot Gijs Strating samen met Tom de Vaal uit Bovenkarspel aan kon sluiten. Dat bracht vijf man samen, maar dat duurde niet lang. Hooghiemster moest lossen en met nog vijf kilometer te gaan ging Hoekstra er resoluut vandoor. Hij nam snel een behoorlijke voorsprong en Strating zorgde voor de controle bij de twee overgebleven opponenten. Na 170 kilometer trok Marco Hoekstra zijn zo kenmerkende glimlach tevoorschijn en zag zijn droom uitkomen. De belangrijkste wedstrijd die je als echte Groninger wielrenner kunt winnen succesvol solo af te ronden. Gijs Strating maakte het succes compleet door zijn twee metgezellen nog achter te laten en de tweede plaats te pakken. Tom de Vaal werd op vijftig seconden derde. Met vier man bij de eerste zes was het voor de NWVG de meest succesvolle Ronde van Groningen ooit. Marco Hoekstra won later in juni van het jaar ook nog de klassieker de Ronde rond het Ronostrand.

2014

Op 1 maart 2014 was de Ronde van Groningen de eerste klassieker in Nederland. Normaal gesproken zou dat de Ster van Zwolle zijn, maar in verband met een groot congres in Den Haag waar veel wereldleiders bewaakt moesten worden was de wielerplanning gewijzigd. Zoals de laatste jaren te doen gebruikelijk was de NWVG favoriet. Dit gegeven was dit jaar extra pikant, omdat de nieuwe ploegleider Marcel Nagengast in het Dagblad van het Noorden op had laten tekenen dat zijn ploeg honderd procent zeker zou winnen. Dat zette de concurrentie al voor de start op scherp. Vermoedelijk had Nagengast vooraf al spijt van zijn uitlatingen, want er stond nauwelijks wind. Dit gegeven was van invloed op de koers. Er zijn steeds kleine groepjes die het peloton proberen te verlaten. Bram Verweij uit Haren en Jos Boonstra uit Peize proberen het in het begin. Het duo krijgt een maximale voorsprong van veertig seconden. Na tachtig kilometer was alles weer bij elkaar. De NWVG bleven achter de feiten aan fietsen, want ze hadden niemand bij een viertal vluchters die in de laatste dertig kilometer weg glipten. Daan Meijers uit Dongen, Mitchell Huenders uit Maarn en de ploeggenoten Pascal Aandewiel  en Florian Smits beiden uit Amsterdam kregen een minuutje voorsprong. De NWVG-ers deden wat ze konden, maar reden een verloren wedstrijd. Daan Meijers bleek de sterkste hij demarreerde in de laatste paar kilometer en bezorgde Wielervereniging De Jonge Renner de zege. Florian Smits versloeg Mitchell Huenders in de strijd om plek twee. Pascal Aandewiel werd vierde. Gijs Strating uit Haren was op de vijftiende plaats de beste NWVG-er. Geen derde zege op rij voor de organiserende vereniging. De toon was daarmee wel een beetje gezet. De Jonge Renner zou het hele seizoen overheersen en aan het eind van het seizoen wederom in Usquert kampioen van de clubcompetitie werd.

2015

De 37e editie zou, zoals wel vaker, weer in het teken staan van revanche. In tegenstelling tot een jaar eerder was er voldoende wind. Een andere wijziging was dat voor het eerst sprake was van een landelijke clubcompetitie. Tot nu toe werd altijd gereden in de regio Noord en Zuid. Verder was de start in Usquert en de finish in Uithuizen. Na een kilometer of vijftig reden elf renners weg. Bram de Kort uit Dongen , Kevin Snijder uit Wieringerwerf, Bob Wubben uit De Lier, Marco Hoekstra uit Haren, Lars Horring uit Exloo, Adrie Lindeman uit Assen, Daan de Groot uit Lelystad, Jasper Bugter uit Elden, Mitchelle Huenders uit Maarn, Paul de Haan uit Meedhuizen en Julius van den Berg uit Purmerend. Het bleek de voorbeslissing in de koers. De NWVG zat er met drie man bij en Wielervereniging De Jonge Renner met twee. Met nog een uur koers voor de boeg bij het industriegebied in Delfzijl draaide Lindeman de gaskraan vol open en dat deed de kopgroep kraken. De Kort, Snijder, Hoekstra, Horring, Lindeman en De Groot kwamen bij elkaar en de zes gingen de finale in. Het was kijken naar elkaar en wat proberen. Af en toe dreigde de kopgroep te breken, maar dat gebeurde niet. De zes bleven bij elkaar en sprinten voor de winst. Niemand was nog fris en dus ook niet zeker om te gaan winnen. Misschien had Marco Hoekstra wel het grootste hart en hij denderde als eerste over de streep. Blij als een kind en de tranen de vrije loop latend. Na een mislukt jaar bij Parkhotel CT was Hoekstra teruggekeerd op het oude nest en dan direct de eerste de beste koers winnen deed hem heel veel. Daan de Groot kwam een fietslengte tekort en Kevin Snijder mocht de derde stek op het podium te betreden. Adrie Lindeman werd vierde, Lars Horring zesde en Stan Wijkel uit Holsloot achtste. Dat betekende vier renners van de NWVG bij de eerste acht. Net iets minder dan in 2013 en derhalve de één na beste uitslag ooit, maar wel de tiende zege voor de organiserende vereniging in 37 jaar.

2016

In de 38e editie op zaterdag 19 maart is sprake van een aantal belangrijke wijzigingen. Ten eerste maakt de wedstrijd geen deel meer uit van de KNWU Clubcompetitie, maar is het een open klassieker geworden. Hierdoor krijgen de sponsorploegen ook kansen om met hun renners de waaierklassieker van Nederland op hun naam te schrijven. Een andere verandering was de start en finish plaats. Nog wel in de gemeente Eemsmond, maar plaats van handeling was Uithuizermeeden. Tot slot was de route hertekend ten opzichte van voorgaande jaren. Ruim 175 kilometer kreeg het peloton voor de wielen. Door de polders richting Lauwersoog naar Aduard als meest zuidelijke punt. Vandaar slingerend terug het Hogeland op om terug in Uithuizermeeden nog een plaatselijke ronde richting de Waddenzee door de polders te rijden. Drieëntwintig ploegen kwamen naar Noord-Groningen. Onder andere CT Jo Piels, Parkhotel Valkenburg CT, Babydump CT, Metec TKH en Join-S de Rijk hadden zich gemeld. Het was als zo vaak een afvalkoers. Na het rondden van Lauwersoog waren nog zo’n zeventig renners bijeen. De smalle trekweg richting Warfhuizen bracht een schifting. 28 man reden weg, maar niet definitief. Net voor de kasseistrook in Zuidwolde na negentig kwamen zestig man samen. Ondanks de wind viel de wedstrijd daarna lange tijd stil. Het waren kleine kopgroepjes die het probeerden, onder andere Dennis Bakker van Parkhotel Valkenburg CT en Stephan Bakker van CT Jo Piels kregen de ruimte en blijven bijna veertig kilometer de achtervolgers voor. Ze verdedigen een maximale voorsprong van een kleine anderhalve minuut met verve. Bij de passage in Uithuizermeeden met nog 11 kilometer te gaan zijn ze nog altijd samen weg. De marge van 15 seconden is dan snel weg. Jeff Vermeulen van CT Jo Piels opent als eerste van de favorieten. Rick Ottema van Babydump CT, Elmar Reinders eveneens uit de ploeg van Han Vaanhold is mee en Jan Willem van’t Schip van Join-S de Rijke completeert het kwartet. De vier blijven samen en op de Hoofdstraat in Uithuizermeeden laat de sprint Vermeulen niet in de steek. De import-Drent is de snelste en wint de 38e Ronde van Groningen voor Ottema en Reinders. Van’t Schip valt op plek vier net naast het podium. Deze baanrenner nam later in het jaar met de ploegenachtervolging deel aan de Olympische Spelen in Rio. Reinders tekende een profcontract bij Team Roompot-Nederlandse loterij. Roy Eefting is namens wielervereniging De Jonge Renner met een dertiende plek de beste clubrenner. De organiserende Noordelijke Wielervereniging Groningen had het in de eigen wedstrijd lastig. Coen Rijpma was op de 32e plaats de beste NWVG-er.